google36091df1dc448a68.html Our bitter memories on World Teachers’ Day
  • Symposium Media

Our bitter memories on World Teachers’ Day

Updated: Mar 29, 2019

By Sannam Kabuli

Translated by Assad Sharifi



Two sisters who study in a high school in Kabul explained their World Teachers’ Day celebration memory as follows. Our names are Zarmina and Zahra. We are two sisters who study in a Kabul City high school. One week prior to World Teachers’ Day, our principal entered our classroom and asked: “Girls, do you know what is happening on October 5th?” “No!” we all replied.“ It is World Teachers’ Day and you are required to bring 300 Afghani*, so we can buy gifts for the teachers and prepare some food on Teachers’ Day,” the teacher continued while standing beside our school principal.


Everyone (in the classroom) accepted this proposal, except five girls (including us two) who opposed this demand.“We don’t have 300 Afghani to bring”, we protested. “What evil has gotten into you that you are not able to bring 300 Afghani to the school for Teachers’ Day celebrations?”, in a mocking tone asked the teacher. “We do not have money to bring, but can bring some food from our houses. Please accept our tiny contributions,” we responded.“Nay! It is not necessary,” said the teacher. “But you cannot participate in the Teachers’ Day celebrations either,” she continued.

At last, World Teachers’ Day arrived. Since we were fond of celebrating this day, we brought with us a few boiled eggs, some french-fries, 100 Afghani each, and went to school. We apologized to the teacher and told her that we were only able to provide this much food and 100 Afghani each for you as a gift. Besides not accepting our food and money, she did not even allow us inside the classroom. Therefore, we were unable to participate in the Teachers’ Day celebrations.

To compound our dilemma, with biting words the teacher humiliated us further by saying, “You are so shameless. Didn’t I warn you that you couldn’t participate, but you still showed up?” She even made fun of us.By hearing the teacher’s words, other girls also started laughing at us and said, “with a few boiled eggs these girls wanted to eat our food.” Finally, the celebration ended, but we are not even allowed to take photos with the rest of the school children and teachers.

Heartbroken and ashamed, we returned to our home. But, until now, the pain of that day screams in our souls. Although, humiliation and maltreatment of children in our schools have become an accepted norm, it begs the question, why? Why must the children of our country study under such circumstances? Why aren’t the government and the nation paying attention to the plight of schoolchildren? Why aren’t teachers and principals questioned and monitored? Why should we, the children, carry such pain on our shoulders? Is not having money a sin? Do the teachers have the right to mistreat and humiliate students from poor families?

I leave the judgement of these questions with the respected readers of this article.Thank you!* 300 Afghani is approximately $5 USDSannam Kabuli (pen name) is a 17 years old student in Kabul, Afghanistan, who has recently joined us to write about the plight of young girls and women in Afghanistan. She hopes to inform the world about the children of Afghanistan. All views expressed are her own and Symposium Media does not take responsibility for the accuracy of her articles. Due to security reasons, she uses a pen name.

خاطرات تلخ مااز روز جهاني معلمنویسنده: صنم کابلي۱۴ کتوبر ۲۰۱۸ دو خواهرکه اسم هایشان زرمینه و زهرا بود در یکی از مکاتب شهر کابل درس میخواندند. در باره خاطره‌ء که از روز معلم داشتند برای ما چنین حکایت کردند.ما دو خواهر استیم که نام های ما زرمینه و زهرا است. من، زرمینه شاگرد صنف دهم و زهرا در صنف یازدهم درس میخوانیم. یک هفته قبل از روز معلم، یک معلم داخل صنف ما شد و گفت، "دختر ها خبر دارید که تاریخ 13 میزان چی گپ است؟ "گفتیم، "نخیر".گفت، "روز جهانی معلم شما فی نفر 300 افغانی بیاورید که برای معلمین تحفه و غذا در روز معلم تهیه کنیم." همه قبول کردن بجز از پنج دختریکه که رد کردند و گفتند, "معلم صاحب ما نداریم که این پول بیاریم."معلم با لهن تمسخر امیز گفت: "بلا زدیتان که ٱورده نمیتوانید بر هر کار تیار استید در یک سال یکروز معلم است پول اورده نمیتوانید."گفتیم: "نخیر معلم صاحب ما پول نداریم اما در خانه یگان خوردنی ٱماده کرده میاوریم, برگ سبز تحفه درویش گفته قبول کنید." استاد گفت:"نخیر! لازم نیست. اما نمیتوانید در محفل روز معلم اشتراک کنید."


بالاخره روز معلم تاریخ 13میزان فرا رسید. چون ما زیاد علاقمند تجلیل از این روز بودیم کمی تخم مرغ جوشانده و چپس همرای صد افغانی گرفته به مکتب امدیم. از معلم معذرت خواستیم که معلم صاحب ما اینقدر توانستیم اماده کنیم و فی نفر صد افغانی را بخاطر تحفه نیز آورده ایم. اما، بر علاوه که غذا و پول را نگرفتند، مارا داخل صنف نیز اجازه ندادند. بناء ما نتوانستیم که در محفل روز معلم اشتراک کنیم. حتي، با حرفهای توهین ٱمیز، "چقدر بیشرم استید"، "شما را گفتم که اشتراک کرده نمیتوانید، اما شما با آنهم آمدید" ما را مسخره ساختند.باشنیدن این حرف هاي معلم، همه دختر ها بالای ما خنده کردند و با یکدیگر میگفتند، "این دختران با دو تخم جوشانده میخواستند که از غذا های ما بخورند."


بالاخره محفل تمام شد و حتی مارا به عکس گرفتن همرای شاگردان و استادان اجازه ندادند. ما نیز مایوس و شرمنده به سوي خانه بر گشتیم. اما، تا هنوز درد آنروز بر قلب و روح ما غوغا میکند.با این که توهین و تحقیر در مکاتب کشور ما یک امر عادي بنظر میاید، سوال اینجاست که چرا؟ چرا باید اطفال کشور ما تحت چنین شرایط درس بخوانند؟ چرا توجه دولت و ملت به اطفال بیگناه و معصوم نیست؟ چرا از معلمان و مدیران پرس و جو صورت نمیگیرد؟ چرا باید اطفال چون ما درد هاي این وحشت را به دوش بکشیم؟ آیا نداشتن پیسه گناه است؟ آیا معلمین حق توهین شاگردان غریب را دارند؟ قضاوت این سوالات را به دوش خواننده گان عزیز خود میگزاریم.

  • YouTube Social  Icon
  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Google+ Social Icon

© 2018 -2019 Symposium Media Productions

Ottawa, Canada